Poproszę o więcej takich artykułów... genialne

ciekawe i warte uwagi.
a dopowiedzenie sobie samemu jakie bodzce mnie budza jest bardzo kreatywna.

Chyba w koncu sobie uswiadomilam, czemu zupelnie sobie nie radze i zamiast sie odbic od dna leze i czekam

Zmiana systemu edukacji nie jest taka łatwa, ale zmiana samego siebie zależy tylko od nas. Jestem nauczycielką w gimnazjum i całym sercem podpisuję się pod artykułem. Dzieciaki wspaniale funkcjonują wtedy kiedy zauważa się ich dobre strony, a nie szuka złych. Wzmocnienia pozytywne to droga do ich sukcesu, na którym wszystkim nam przecież zależy.

Drzę ze strachu każdego poranka. Przeraza mnie wsyztko co wykracza poza rutynę dnia. Gdy zbliża sie egzamin panikuję tak bardzo, że czasem nie jestem w stanie nawet zrozumiec prostego zdania które czytam, a na myśl o tym, że będę musiała podjąć pracę, myślę, że samobójstwo będzie lepszym rozwiązaniem :/ Przeraża mnie wszelka konkurencja, wszelkie ocenianie, i wszelkie wychodzenie z inicjatywą, nawet ku poprawie własnego stanu... Cierpię na strach, myślę, że gdybym była bardziej pewna siebie, gdybym wierzyła, że sobie poradzę, nie płakałabym tyle, nie miała takich wilkich oczu, nie miałabym problemów ze sobą, z nawracającą depresją. Zazdrosze czasem idiotom, którzy niczym sie nie przejmują, którzy gadaja glupoty a i tak sie ciesza z tego ze zyją, nawet jesli ktos sie z nich smieje.

ostry tekst.. wszystko zalezy od uzmyslowienia sobie swoich przeszkod i samej woli walki do ich przezwyciezenia. nie wazne jakie przeszkody, wazne jak my na nie reagujemy i sobie z nimi radzimy. pozdr.

Hejka A ja jestem alkoholikiem Bardzo sie z tego ciesze nie pije 18 lat.MOZE KTOS CHCE TAK SAMO NIE PIC NIECH PRZYJEDZIE DO CIECHANOWA TUJUZ PRAWIE CALE MIASTO NIE PIJE POZDRAWIAM

super, szukalam powodow smierci mojej mamy... moze to wlasnnie ta bezradnosc...

bardzo dobrze opracowany temat... dziękuje

hm ten eksperyment troszkę mnie zraził, przyznaje że większość zależy od otoczenia którym się otaczamy, ale nie tylko jeśli ktoś w dzieciństwie dostał więcej pomoc od strony matki to moim zdaniem będzie sobie radził lepiej śmielej w rzeczywistości, więc aspekst psychologiczny gra małą rolę w utrwalaniu reakcji, jeśli matka nas tuliła gdy się uśmiechaliśmy i pokazywała coś vice versa to się nauczyłem że mój uśmiech wzbudza auto reakcję, inaczej jeśli reakcji nie było bo na przykład byłem spokojny i się nie uśmiechałem co nie jest powodem ale po porostu było to zlekceważone, to nie nauczyłem się warunków reakcji, co w efekcie zataiło nieco moje zdolności reagowania na bodźce.

genialne...

No właśnie. Ja też jak idzie mi źle, to kładę się i czekam tylko na kolejne razy. I unikam prób wygrzebania się z dna. Ale gdy mi się to przypadkiem uda, to cała promienieję. Dziś tak było. Od piątku mam totalnego doła. A dziś poszłam na aerobik - musiałam, bo by mi kasa przepadła. I wyszłam stamtąd jak nowo narodzona. Trochę mnie ciągnie znów na dno. Ale muszę walczyć. Nie dam się. DO ATAKU!!!

Do PATRYCJI !!

(Pisałaś już jakiś czas temu, mam jednak nadzieję, że jeszcze tu zaglądasz i przeczytasz)

Nie jesteś sama, niestety jest nas więcej. Mogłabym podpisać się pod Twoimi słowami w 100%.
Ja bardzo znienawidziłam się za te swoją bezradność. Jeszcze wczoraj nie umiałam tak tego nazwać, myślałam że jestem po prostu "wstrętnym leniem" i tyle. Planować umiem suuuuper- tylko jak już chodzi o realizację- to poddaję się już na samiuśkim początku- nie podejmuje żadnej walki, bo nie mam siły.
To trwa już u mnie kilkanaście lat i chyba tylko posiadanie młodszego rodzeństwa uchroniło mnie przed samobójstwem w wieku szkolnym (nie chciałam swoją śmiercią obciążyć im życia).Rodziców to nawet troszkę do tego przygotowywałam (mówiłam im, ze nie jestem zadowolona ze swojego życia, bo nie jestem zadowolona z siebie i że nie ma w tym ich winy).

Troszkę pomogłam sobie tym, że zaczęłam kartkować Biblię i szukać pomocnych sobie cytatów. Na siłę wmawiałam sobie, że "życie jest piękne"- dzięki temu moje nastawienie zmieniło się troszkę.

Pomimo jednak tego, że nauczyłam się kochać wszystko inne, innych ludzi, to nadal nie umiem pokochać samej siebie.
Mam świadomość, że moim największym wrogiem jestem ja sama.

Od wczoraj wertuję stronki w necie, w poszukiwaniu wskazówek - JAK SOBIE POMÓC? JAK ODUCZYĆ SIĘ TEJ BEZRADNOŚCI?!! Nie chcę dłużej tak wegetować jak dotychczas i zmarnować reszty życia- jakie mi pozostało. Mam nadzieję że uda mi się siebie zmienić i to jak najszybciej,bo ja po prostu na takich warunkach, jak dotychczas to długo już ze sobą nie wytrzymam.

Pozdrawiam gorąco
i ze szczerego serca życzę Ci szczęścia.
Ewelina

Mam to samo. Brak motywacji, przyzwyczajanie się do trudnych warunków, zamiast próba ich zmiany, brak podświadomej wiary w to, że działanie coś zmienia. Myślałem, że po prostu jestem paskudnym leniem. Cieszę się, że trafiłem na ten artykuł, bo dał mi nadzieję na zasadniczą zmianę i poprawę jakości własnego życia. Teraz już wiem, że coś się z tym da zrobić.

...tak... trzeba aż 200 zdarzeń pozytywnych, aby zostać odblokowanym z wycofania sie z życia na wskutek złych doświadczeń i znosząc cierpienie codziennie od lat....(
... kto jest wstanie tych 200 pozytywnych zdarzeń takiej osobie dostarczyć, aby znów mogła uwierzyć w siebie ???... kto będzie miał tyle cierpliwości, aby tę tramalną syutuację przerwać ???

genialne, świetny pomysł na ulepszenie systemu edukacji

Artykuł ciekawy. Uczę w gimnazjum i wiem jak ważne jest motywowanie przez wzmocnienie pozytywne. Niestety - nieliczni z moich kolegów i koleżanek po fachu stosują je w praktyce... A szkoda. Przydałoby się każdemu z nas...

A ja tak trochę z innej beczki ale dlaczego maltretowano te zwierzęta do badań nad ludzką psychiką ? Nie można dać ludziom zgody do podpisania do przeprowadzenia badań tylko tak nad tymi zwierzętami się znęcać ?>

Doznałam traumy : z jednej strony stresujące sytuacje, a z drugiej katolicka spsychologizowana wspólnota, która niczego poza kontemplacją nie nie oferowała. Obecnie staram się nauczyć żyć aktywnie. W artykule piszą o 200 pozytywnych wzmocnieniach. Może to i prawda.