Sukcesy zawodowe czy społeczne, którym nie towarzyszy radość życia, nie są takimi, które polecałaby ta książeczka. Ponadto jeśli robi się pewne rzeczy bez pasji, bez zaangażowania, bez radości tworzenia, efekty są gorsze niż mogłyby być, a droga do sukcesów z pewnością się wydłuża. Dlatego w skutecznym działaniu tak bardzo ważne jest nastawienie do działania i do życia w ogóle.

Ludzie o pozytywnym myśleniu, pełnej optymizmu postawie wobec życia nie tylko lepiej radzą sobie z wszelkimi zadaniami, ale jednocześnie są szczęśliwsi, a nawet zdrowsi. Z takimi osobami inni lubią przebywać, chętniej się ich zatrudnia na różnych stanowiskach (zwłaszcza tych, które wymagają kontaktu z ludźmi) i częściej przychodzi do nich, by robić z nimi interesy. Takich ludzi się lubi, a znacznie chętniej ma się do czynienia we wszelkich sprawach z tymi, którzy wzbudzają sympatię.

Wydaje się to oczywiste, a jednak tak wielu jest na świecie ponuraków, niezadowolonych z życia narzekaczy, zrzędzących „smutasów”, „kraczących jasnowidzów” przepowiadających najczarniejszą przyszłość czy wreszcie pracowników i uczniów, którzy wyglądają, jakby odrabiali pańszczyznę pod okiem strasznego karbowego.

Dlaczego tak się dzieje? Najmniejszy wpływ na postawę tych ludzi wywierają... rzeczywiste okoliczności życiowe. Nie zawsze ci, w których życiu jest najwięcej cierni i problemów, są smutnymi czy ponurymi ludźmi. Znam wielu ludzi osobiście (a jeszcze więcej z opowiadań i literatury), którzy doświadczyli przykrości, trudnych chwil czy nawet tragedii, a jednak wciąż są pogodni i pozytywnie nastawieni do życia, ciągle szukają w nim lepszej strony i robią wszystko, by przeżywać je w pełni. Choćby pełna pogody Beverly Sills, znakomita amerykańska śpiewaczka operowa, której jedno dziecko jest głuche, a drugie autystyczne. Albo Rose Kennedy. Kiedy już czworo z jej dziewięciorga dzieci zginęło, a piąte – upośledzone – miało również niedługo odejść, prasa zaś wypisywała niechlubne rzeczy na temat jej zmarłego męża, Rose powiedziała:

Zawsze wierzyłam, że Bóg nigdy nie daje do niesienia krzyża cięższego niż ten, który możemy nieść. I wierzyłam również, że bez względu na wszystko pragnie On naszego szczęścia. Nie chce, żebyśmy byli smutni. Ptaki śpiewają po burzy. Dlaczego my mielibyśmy być inni?

Znam również takich, którzy z najmniejszych wyzwań robią straszne przeciwności losu, a zwykłe życiowe problemy urastają u nich do rangi przeszkód nie do pokonania.

Powody, dla których ludzie przyjmują różne postawy, mogą wynikać z wczesnego zaprogramowania podświadomości w domu rodzinnym. Niełatwo jest być odważnym, pozytywnie nastawionym do życia człowiekiem, myślącym optymistycznie – i działającym w zgodzie z takim myśleniem – kiedy matka lub ojciec są osobami nawykłymi do widzenia wszystkiego raczej w ciemnych barwach, pełnymi obaw i brak im wiary w pozytywne efekty swoich działań. Jednak Ty wcale nie musisz być taki jak Twoi rodzice.

(...)